fbpx

Αμαλιάπολη, πλησιάζοντας το λιμανάκι των Μυρμιδόνων

βόλτα στη Μιτζέλα

Μια στάση για φαγητό στο ταξίδι από Θεσσαλονίκη μας έστειλε σε ένα μικρό ψαροχώρι, “ανύπαρκτο” έως εκείνη την στιγμή για μένα, στον κόλπο του Παγασητικού. Μικρή έξοδος από την Εθνική οδό, στον κόμβο της Σούρπης και μετά από 8χλμ. η καταπράσινη από τη μια μεριά και από την άλλη παραθαλάσσια Αμαλιάπολη Αλμυρού, η αλλοτινή Μιτζέλα μας υποδεχόταν ήσυχη και γαλήνια.

Η νησίδα στο κέντρο του κόλπου μετρά τα ναυάγια. Πρόκειται μια ακόμα Σπιναλόγγα εποχής.

Η τοποθεσία ανασαίνει με τη δασική της πλευρά και αφουγκράζεται από την παραλία. Μα το λιμανάκι της, μπλε βαθύ, με λευκές τούφες στο αναδίπλωμα των κυμάτων, γίνεται καραβιού πλώρη και πάνω στο κατάστρωμα έχει, όπως μάλλον κάποτε, συγκεντρωμένες μάγισσες και ξωτικά. Εκείνα θα ήταν που ξεμυάλιζαν τα καράβια για να βρεθούν έπειτα στο βυθό.

Καταδυτικός τουρισμός

Καραβοχάφτης σαν τόσα άλλα ακρωτήρια της Ελλάδας, η Κίκυνθος, είναι το νησάκι εντός του κόλπου και βρίσκεται πλησίον στο ακρωτήρι Γλάρος, στον όρμο των αρχαίων Νηών,εκεί όπου τα ναυάγια υπήρξαν ουκ ολίγα -αρχαία, βυζαντινά και ρωμαϊκά. Από εκεί θα αποπλεύσει ο στόλος του Αχιλλέα για την Τροία αλλά μετά από αιώνες η μοίρα το θέλει να μετατρέπεται σε υποθαλάσσιο πάρκο ενάλιων αρχαιοτήτων και να προσφέρεται στον φίλο του καταδυτικού τουρισμού για μια (τραγικά) υπέροχη εμπειρία.

Λιγοστοί κάτοικοι σήμερα, ίσως να μην ξεπερνούν τους 500, όπως μας είπαν, με ένα μικρό «πολυκατάστημα» να εκτελεί χρέη ταχυδρομείου και τα απαραίτητα αγαθά βρίσκονται σε αυτόν τον τόπο, αν όχι σε αφθονία, σε πρώτη ζήτηση.

Ξεμακραίνοντας από την προκυμαία, στα βορινά, ο όρμος έκλεινε εμπρός μας τον χαριτωμένο μικρομέγαλο στόλο. Μια ναυαρχίδα από ετοιμοπόλεμες ψαρόβαρκες σε αναμονή για το πέλαγος, μετρούσαν μαζί μας αντίστροφα την ώρα αναχώρησης. Αρκεί η ψαριά να είναι καλή και όλα ξεπερνιούνται. Η αλιεία κι εδώ είναι βασικός παράγοντας πηγής εισοδήματος, παράλληλα με τις καλλιέργειες και τον τουρισμό.

μικρός στόλος στη Μιτζέλα

Το λιμανάκι γεμίζει από κόσμο όσο ο ήλιος ζεσταίνει και το βράδυ ο τόπος μεγαλώνει, γίνεται αχανής καθώς κοιτάζεις τον ουράνιο θόλο. Τον χειμώνα οι περισσότερες καρέκλες μένουν άδειες.

Αμαλιάπολη, χειμώνας

Μιτζέλα ήταν η Βλάχικη ονομασία της. Σημαίνει μικρό δασωμένο βουνό. Το δεύτερο όνομά της όμως το απόκτησε το 1936 προς τιμήν της βασίλισσας Αμαλίας….

Το χωριό πυρπολούν Φράγκοι και Τούρκοι μέχρι την περίοδο που θα το εξαφανίσουν. Οι λίγοι επιζήσαντες θα περάσουν στην Σκόπελο και μετά από χρόνια, επιστρέφοντας, θα ξαναχτίσουν το νέο οικισμό. Τρικεριώτες θα είναι επίσης αυτοί που θα κτίσουν πάνω στο νησάκι την εκκλησία του Αγίου Νικολάου (1805).

Tips

Ferryboat και καΐκια φεύγουν καθημερινά προς Βόλο, Τρίκερι και Σποράδες.

Γιατί πόλη της Αμαλίας;

Το μαρτυρικό χωριό επισκέπτεται το 1836 η νεαρή βασίλισσα Αμαλία για να επιβραβεύσει τους πολεμιστές και αγωνιστές  της Μιτζέλας για την αντίστασή τους στον εχθρό. Υπό την επίβλεψη των βαυαρών φτιάχνει σχολεία και ορφανοτροφείο αλλά και ρυμοτομικό σχέδιο!

Μάλλον αγάπησε αυτό το μέρος η βασίλισσα και την αγάπησαν και οι κάτοικοί της ως ευεργέτιδα.

Στα 1857 χτίζεται η εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα με αρχιτέκτονα τον Λ. Καυταντζόγλου και το μαρμάρινο τέμπλο της σμιλεύουν τηνιακοί μαρμαρογλύπτες.

 Ξαναπήγαινα ευχαρίστως.

Hotspot

Υποθαλάσσιο πάρκο

Κέντρο ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης κοινού και 

Υποβρύχιο Μουσείο Αμαλιάπολης

Αντίκρυ, σε μια νοητή διαγώνιο, ενώνεται το λιμανάκι της Νέας Μιτζέλας με το Τρίκερι

Κείμενο, φωτογραφίες Κατερίνα Γραμματικού

Μπορεί επίσης να σας αρέσει...

Μετάβαση στο περιεχόμενο