fbpx

Το στίγμα των βάλτων

Περπατώντας στην έκθεση βιβλίου στο Ναύπλιο, στέκομαι πάντα στον πάγκο της Ένωσης συγγραφέων Αργολίδας (η αλήθεια είναι μένω αρκετή ώρα). Με πολλά από τα μέλη δεν γνωριζόμαστε καλά. Συναντιόμαστε όμως άθελά μας σε κάτι τέτοιες εκδηλώσεις. Με κέρδιζε πάντα η ποίηση ως αναγνώστρια και η καλή ποίηση πιστεύω ότι μιλά από μόνη της. Βρίσκω το τελευταίο βιβλίο της Γκέλης Ντηλιά «Το στίγμα των βάλτων» (εκδ. ΑΩ). Την διαβάζω από καιρό. Θαυμάζω τον τρόπο που ξετυλίγει τα νοήματα με λέξεις αυτούσιες, δίχως επιτήδευση καμία. Έχει ελευθερία μέσα της και δεν αρνείται να ιχνογραφήσει γλυκόπικρα συναισθήματα στο χαρτί. Αυτή η συλλογή αναφέρεται στα κελιά και τους φυλακισμένους («συγκάτοικους»)και εκτιμώ πως, είναι παράγωγο της απόφασής της να «μπει», ως εκπαιδεύτρια, στις φυλακές. Μια εθελούσια δοκιμασία για να μετρήσει τις αντοχές του ανθρώπου σε συνθήκες στέρησης και απομόνωσης και την ίδια να τους μειώνει τον χρόνο διαβάζοντάς τους ποιήματα. Διάλεξε, σκέφτηκα, τραχύ μονοπάτι αυτογνωσίας η ποιήτρια.

Γράφει η Γκέλη,

Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη

για τα φυλακισμένα σου φεγγάρια

 και τις ελάχιστες χαρές,

για τη ζωή που δεν θα ζήσεις,

για την αναμφίβολη ασφυξία

που σε πετάει

πάνω σε ηλεκτροφόρα σύρματα

ώστε το μαρτύριο της σταγόνας

να μοιάζει παιχνιδάκι;

Αλήθεια ποιος θα απαγγείλει το κατηγορητήριο όταν δεν υπάρχουν άμεμπτοι ;

με αφορμή την ποιητική συλλογή σκέφτομαι τους δικούς μας βάλτους

Ότι οι δικοί μας βάλτοι είναι ακόμα υγροί, γεμάτοι ακρίδες που χορεύουν ξέφρενα και εντομοαπωθητικά απλωμένα παντού σεντόνι, το νέφος πυρηνόξυλου στομώνει βρόγχους.

Φωτόδεντρα γέρνουν στα τσιμέντα. Κάποια στιγματίστηκαν εμβόλιμα – έπρεπε να θυσιαστούν.

Ηλιόπετρες γίνονται χαλίκια σε παιδικές χαρές…

Λένε πάλι, πως εκχερσώσεις θα φέρουν μεγαλύτερα καράβια στη στεριά…

Το γαύγισμα του σκύλου αγριεύει και δεν υπακούει στο αφεντικό, τον άνθρωπο που νομίζει πως αυτός αποφασίζει πότε θα τον έχει και πότε όχι για σκύλο του.

Και όλοι εμείς, συγκάτοικοι μοιάζουμε να μην χωράμε στα λίγα μόλις τετραγωνικά, όσα μας αντιστοιχούν εδώ πάνω…  Σε λίγα τετραγωνικά, όμοια φυλακισμένοι, σε άγνωστη πτέρυγα και κελί χωρίς νούμερο. Για ταυτοπροσωπία δηλώνουμε ανεξάρτητοι και δίκαιοι κι ας φοβόμαστε να διαβάσουμε μερικές αράδες, μήπως και μεγαλώσει ο φόβος μας εμπρός στην ελευθερία.

 Στα σύρματα που μοιάζουν με γραμμές δεν σημαδεύουμε νότες παρά φτιάχνουμε συρματοπλέγματα για ξένους και εχθρούς και να κρατάμε ιδιοκτησίες, νομίζοντας πως είμαστε ολίγον τι πλούσιοι κι εμείς τα κορόιδα.

Μπορεί επίσης να σας αρέσει...

Μετάβαση στο περιεχόμενο