fbpx

Αόρατες πόλεις

Αν υπάρχουν πόλεις της μνήμης, της φαντασίας, της νοσταλγίας, του άλγους και του πόθου, της ταπείνωσης, του ευτελισμού, του εσωτερικού διχασμού των πόλεων, πόλεις που φυλακίζουν λέξεις, πόλεις σβησμένες, ξεθωριασμένες, πόλεις που κρέμονται σε κανναβόσκοινα, οι αόρατες πόλεις όπως ο Καλβίνο τις επινόησε ρέπουν στην αθανασία. Δημιουργούν αρχέτυπα πόλεων, με συνομιλητές δυο ετερώνυμους ανθρώπους. δυο ανέγγιχτα πρόσωπα που στα φτερά τους φέρουν το βάρος της ιστορικής φυσιογνωμίας. Ένας Κουμπλάι Χαν και ο Μάρκο Πόλο. Όταν ανοίγουν συζήτηση ξετυλίγουν ιστορίες γραμμένες μόνο για να ειπωθούν. Τις έχει μαζέψει από καιρό ο γραφέας στάλα στάλα όταν βρέχει μέσα του και μόνο αν τις πιεί, τις πιεί, θα ξεδιψάσει εκείνη την ..δίψα που τον βασανίζει. Κι ας αισθάνεται όσο πίνει αυτή δίψα να προκαλεί. Όπως τα ταξίδια, της ψυχής και του νου, της επιθυμίας.

Όταν φτάνει σε μια νέα πόλη, ο ταξιδιώτης ξαναβρίσκει ένα παρελθόν του που δεν ήξερε πλέον ότι είχε: η ξένη φύση αυτού που έπαψες πλέον να είσαι ή να έχεις σου έχει στήσει καρτέρι στα πιο ξένα και άγνωστα μέρη.

Ιταλο καλβινο

«Σε τι λοιπόν σου χρησιμεύουν τα τόσα ταξίδια;» Ρωτάει ο Μεγάλος Χαν τον Μάρκο Πόλο

 «Ταξιδεύεις για να ξαναζήσεις το παρελθόν σου;»  Ήταν στο σημείο εκείνο η ερώτηση του Χαν, ερώτηση που θα μπορούσε να διατυπωθεί και ως εξής:

«Ταξιδεύεις για να ξαναβρείς το μέλλον σου;»

Και η απάντηση του Μάρκο : «Το αλλού είναι ένας αντίστροφος καθρέπτης. Ο ταξιδιώτης αναγνωρίζει το λίγο που είναι δικό του, ανακαλύπτοντας το πολύ που ποτέ δεν είχε και που ποτέ δεν θα έχει».

Ιταλό Καλβίνο, Οι αόρατες πόλεις, Εκδ. Καστανιώτη

Μπορεί επίσης να σας αρέσει...

Μετάβαση στο περιεχόμενο