fbpx

Μετά από Φαντασιακή επίσκεψη στο θαλασσόδαρτο καστέλι

Imaginery Carte postale

Η βραχονησίδα πλέει στη θάλασσα του κόλπου μονάχη της τον πιο πολύ καιρό. Βάρκες και σκάφη δένουν πλησίον, μεγαλύτερα καράβια στοιχειοθετούν φόντο στο κάδρο. Για κάποιες δεκαετίες ήταν που οι επισκέπτες έρρεαν όσο ήταν «ανοικτό» στον κόσμο και για άλλες τόσες θα παραμένει κλειστό «σαν» φρούριο να μοιάζει με φυλακή.

Οι Βενετσιάνοι θα έχτιζαν την ιστορική πόλη και το καστέλι στη θάλασσα. Οι Οθωμανοί θα ονομάσουν Μπούρτζι τον πύργο.

Πόσοι άραγε είναι αυτοί που το επισκέπτονται συχνά, αν όχι οι περισσότεροι το θαυμάζουν, το φαντασιώνονται και το επιθυμούν, το απλώνουν και το διπλώνουν σε χάρτες και ενθύμια.

Σχεδόν το αγγίζεις αν θες με το δάκτυλο, φτάνοντας μέχρι την μύτη της προβλήτας.

Θα μπορούσε να αποτελεί και οικουμενικό κάδρο, όντας μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς , αλλά ας μην υπερβάλουμε! Παραμένει ωστόσο εσαεί τοπική τουριστική ατραξιόν, ιστορικό μνημείο, ένα φανταστικό αίτημα, μια συμβολική επιθυμία: όσο κυριαρχεί στο μυαλό το να θέλεις να πλησιάσεις έναν χώρο που διατηρεί την αίγλη και την (ιστορική) σημασία του, γίνεσαι κι εσύ μέρος της ιστορίας και το δέος σε υποβάλλει.

Το αίτημά σου είναι πάντα ανάγκη;

Τι σε κάνει αλήθεια να πηγαίνεις (ή να θέλεις να επιστρέψεις) σε ένα τόπο που έχεις ήδη φτιάξει στο μυαλό σου ως κατακτημένο, ιδωμένο. Αποτελεί απλά φαντασιακή προβολή;

Ερωτήματα γεννώνται επίσης: Πως θα ήταν το Ανάπλι ως επιθυμητός προορισμός χωρίς το «Μπούρτζι»; Ποιο είναι το νόημα πίσω από το εμβληματικό αυτό κτίσμα (ως έννοια); Μήπως γίνεται ξένος τόπος όταν σου δίνει την ψευδαίσθηση της συναισθηματικής αποστασιοποίησης;

Φαντάζομαι τους πρώτους Ενετούς, προς τα τέλη του 15ου αι., να συζητούν για το πώς θα χτίσουν πάνω στη βραχονησίδα ένα καστέλι, να αφήσουν την Ακροναυπλία και να κατέβουν στα χαμηλά. Πως θα της περάσουν την καδένα για να προφυλάξουν το λιμάνι τους από κάθε απειλητικό καραβάκι ή πειρατική φρεγάτα. Να σκέφτονται και σχεδιάζουν πως θα χτίσουν την πόλη πάνω στο νερό.

Η φαντασία δίνει νόημα στον κόσμο μας

Τώρα πια είμαστε ασφαλείς… Μεταβαίνουμε εύκολα «απέναντι» με το πηδάλιο του βαρκάρη για Πασσάζ. Το αλλοτινό φρούριο μας περιμένει. Δεν ξέρω πόσες φορές έχουμε πάει από παιδιά, έφηβοι ή ως παππούδες και γιαγιάδες. Συνηθίζουμε να θέλουμε να πάμε, κι ας μην πάμε, ίσως γιατί το βλέμμα του μας παρακολουθεί στρέφοντας πάνω μας, πάνω του το είδωλό μας, το είδωλό του. Βλέπουμε εμείς αυτό, ενώ αυτό μας βλέπει. Είμαστε η διπλή μας φύση, είναι και είμαστε η σκιά μας.

Λίγη θάλασσα μας χωρίζει μόνο από αυτό το καστέλι. Μας ενώνει ο βαρκάρης.

Εμείς έχουμε αφετηρία τον λιμένα και προορισμό το φρούριο και αφού φτάσουμε μόνο αντιστρέφεται ο προορισμός, προορισμός και αφετηρία γίνεται Ένα.

«Και οι δήμιοι πεθαίνουν» (τίτλος από την ομώνυμη ταινία του Φρίντς Λάνγκ 1942)

Αμαρτήματα εις το όνομα του «Καλού» θα έδιναν τη θέση τους σε άλλα φαντασιακά αντικείμενα στο γεωγραφικό αυτό τοπόσημο: στον πλούτο, τη δόξα, την εξουσία, αλλά και τον έρωτα. Αντικείμενα που ενίοτε υπηρετούν το Καλό(!) θα εκδίωκαν τον δήμιο ως ανεπιθύμητο (όπως άλλωστε εκδιώχθηκε από τον απελευθερωμένο τότε λαό της επανάστασης).

Το Μπούρτζι θα ξανανοίξει πάλι το 2023 με τους εργάτες πρώτα (αυτή είναι μια τελεολογική σειρά των πραγμάτων να δίνει προτεραιότητα στους αναδόχους και τις κατασκευαστικές) και ύστερα στον κάτοχο, στην ιδιοκτησία. Δεν θα είναι ποτέ πάλι «φρούριο», ούτε θα διαμείνει κάποιος άμοιρος δήμιος που θα τον κοιτάζουν από το Παλαμήδι οι έγκλειστοι (γιατί ήταν ληστές) και τον φθονούν. Δεν υπάρχουν τώρα εδώ κοντά πολεμιστές ή κατατρεγμένοι. Ούτε ξενοδοχείο είναι με καλή θέαση, κάδρο για να φωτογραφηθούν ερωτευμένοι πίσω απ από τα παραθύρια του και παράνομοι θαμώνες ….., προσωρινοί επισκέπτες της πόλης μεταβαίνουν για να υπάρξουν έστω για λίγο Εκεί, για μια ακόμη φορά, Εκεί, που κάποτε ήταν κάτι σπουδαίο και σήμερα Αξιοθέατο.

Πάνε χρόνια που γινόταν σκηνικό ταινίας.

Μέχρι στιγμής είναι απλά ΕΠΙΣΚΕΨΙΜΟ. Σίγουρα όμως ανήκει κάπου, σε κάποιους διαχειριστές, σ’ έναν αόρατο θεσμοφύλακα και κάτι καινούργιο προς κατάπληξη όλων θα γενεί.

Λεζάντα   Σήμερα είμαστε ασφαλείς περνώντας απέναντι κι επιστρέφοντας στο παραδεισένιο μας ακρογιάλι. Δεν υπάρχει εχθρός να μας σημαδεύει πίσω από τις πολεμίστρες κι αυτό είναι που κάνει απολαυστική τη μετάβασή μας.

Πολλά πράγματα ή αλήθειες έρχονται πιο κοντά στις μέρες μας, σαν να μικραίνει ο χώρος ή ο χρόνος, όπως στα όνειρα δεν υπάρχουν αποστάσεις και οι τόποι – μη τόποι δεν έχουν εξαρτήσεις από ονομαστικές επισημάνσεις. Ίσως κάποτε γίνουμε Ένα, όπως  Έν το Παν του Παρμενίδη και να περνάμε διακτινιζόμενοι «απέναντι».  Μα, όπως έχουν πει, το φαντασιακό είναι το πεδίο της φαντασίας, των συνειδητών ή ασυνείδητων εικόνων αλλά και της εξαπάτησης. Μέχρι τότε ας παραμένω στα mirage προσδοκώντας μεγαλύτερα θαύματα.

Μπορεί επίσης να σας αρέσει...

Μετάβαση στο περιεχόμενο