fbpx

Γευσιγνωσία στα 17 χωριά της Νεμέας

Στην πηγή του κρασιού της Νεμεάτικης γης έχει ανοίξει μια διαφορετική στρόφιγγα τελευταία. Θέλημα των οινοποιών από καιρό και άρρητο αίτημα κάθε οινολάτρη και οινοτουρίστα που επισκεπτόταν την Νεμέα, όταν ήθελε ένα ολοκληρωμένο ταξίδι με διαμονή, έπρεπε να περάσουν χρόνια για να τα συνδυάσει σε αυτή την πόλη.

Ο επισκέπτης έχει πολλούς λόγους για να έρθει στην περιοχή, αμπελουργική κυρίως αποτελεί επίσης κι ένα μεγάλο ελαιώνα. Ανέκαθεν ήταν ένας οινικός λόγος, όταν ερχόταν για να μεταλάβει το κρασί του Διονύσου, τον οίνο τον αγαπητό, πέραν αυτού για να συμμετάσχει σε μυστικές δεήσεις και να ακολουθήσει τα δρώμενα του Πρατίνα. Έπειτα να ζήσει στον τόπο του μυθικού ήρωα Ηρακλή, να μυηθεί στον Φλιάσιο οίνο που τροφοδοτούσε τον οίκο των Ατρειδών και με σπονδές να εξαγνιστεί στο ναό του Δία αφού είχε προηγηθεί το πέρασμά του από την μυστική πύλη του Σταδίου.

17 αμπελουργικά χωριά της μεγαλύτερης αμπελουργικής ζώνης Ελλάδας έδωσαν το όνομα στο εστιατόριο που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης της Νεμέας. Άνθρωποι απ’ τον χώρο του κρασιού, οινοποιοί, ο Γιώργος Σκούρας και ο Γιάννης Τσέλεπος, μαζί με τον Μένιο Τουρλώτο  (ιδιοκτήτη του γνωστού Bar Moonchild στην Νεμέα) με εμπειρία στην εστίαση, θα πάντρευαν το κρασί με το φαγητό και την τέχνη με την άποψη με κοινωνό τους τον Ντίνο Στεργίδη. Το κρασί όμως βγάζει από μόνο του αλήθειες.

Στην επίσκεψή μου στο εστιατόριο, σε μια πόλη που επισκέπτομαι συχνά, δέχτηκα για μια ακόμη φορά τη χάρη αυτού του ευλογημένου τόπου. Ο Μένιος και η Κατερίνα θα μου μιλούσαν για πολλά και η κουβέντα θα γινόταν ανοικτό βιβλίο. Η εγκάρδια υποδοχή τους με σκλάβωσε! Η γαστρονομία με περίμενε. Ήρθα προετοιμασμένη όσο μπορούσα.

Αίθουσα ζεστή, οικείος χώρος, αποπνέει γη και φύση. Με την ξύλινη οροφή του και την ξυλόσομπα μοιάζει με καταφύγιο και τα έπιπλα-αντίκες, το βαρύ σκρίνιο με υαλικά, παραταγμένες δίπλα σε βιβλία και αντικείμενα λαογραφικής σημασίας φιάλες, η διακόσμηση εμφανίζεται χωρίς εντυπωσιασμούς για να σε αγκαλιάσει στοργικά.

Από 17 αμπελουργικά χωριά [15 στην Κορινθία (Νεμέα, Αρχαία Νεμέα, Λεόντιο, Αρχαίες Κλεωνές, Κούτσι, Δάφνη, Πετρί, Αηδόνια, Γαλατάς, Ασπρόκαμπος, Ψάρι, Μποζικάς, Κεφαλάρι, Καστράκι, Τιτάνη) και δύο στην Αργολίδα (Μαλανδρένι και Γυμνό)] θα βρείτε τουλάχιστον 130 ετικέτες κρασιών σε αυτό το εστιατόριο όπως επίσης και εμβληματικά κρασιά της υπόλοιπης Πελοποννήσου. Πάμπολλες οινικές ποικιλίες θα δώσουν διαφορετικό κρασί στις φιάλες και με τη σειρά τους τις 17 διαφορετικές προτάσεις στον κατάλογο του εστιατορίου, τον οποίο επιμελήθηκε η γνωστή ελληνίδα chef Κωνσταντίνα Φάκλαρη.

Πολύ κοντά στο εξίσου μοντέρνο εστιατόριο του Σοφού που εκπροσωπεί για χρόνια την παράδοση με εκφάνσεις δημιουργικής κουζίνας, ήρθαν από παντού τα 17 χωριά για να βρεθούν στο ίδιο τραπέζι και να συνδράμουν στον οινικό πλούτο της περιοχής.

Τοπικά προϊόντα, συνταγές του τόπου, διανθισμένες από παραδοσιακά στοιχεία και αναμείξεις ξενόφερτες μιας και ο τόπος αυτός ήταν πέρασμα στην Αργολίδα  και την υπόλοιπη Πελοπόννησο· από τα αρχαία χρόνια το Μυκηναϊκό οδικό δίκτυο ήταν που οδηγούσε τον πεζοπόρο ή αμαξηλάτη από την Ισθμία στις Μυκήνες και το αρχαίο Άργος μέχρι την Σπάρτη και την Πύλο. Οι προσμίξεις πολλές, ξένοι περιηγητές και αρχαιολάτρες, προσκυνητές και επισκέπτες Ιερών αγώνων μεταφέρονται νοερά πάνω στους σημερινούς Δρόμους Κρασιού, μοιράζουν τον πολιτισμικό τους πλούτο, αποζητώντας ένα οίνο, γνωστό από εκατοντάδες χρόνια, όταν ακόμα λεγόταν Φλιάσιος, με τα οινολογικά στοιχεία του να αποκαλύπτονται στο άνοιγμα της φιάλης «διεκδικώντας» διαχρονικά τη δόξα από το φαί. Σήμερα, το κλίμα της πανάρχαιας αυτής ποικιλίας ονομάζεται Αγιωργίτικο και το κρασί προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης ΠΟΠ ΝΕΜΕΑ.

Δεν έπρεπε όμως να ξεχνάω τον σκοπό για τον οποίο είχα φτάσει στην αγαπημένη μου Νεμέα. Να γνωρίσω το εστιατόριο και να γευτώ το κρασί, να μελετήσω τα πιάτα και να αναζητήσω πολλαπλούς οινικούς συνδυασμούς. Αν και, ομολογουμένως, απαιτείται διαφορετικό ταίριασμα στο κρασί με κάθε πιάτο, η ισορροπία είναι το μυστικό. Χωρίς πλεονασμούς και τάσεις επικράτησης ή διεκδίκησης ενός στοιχείου έναντι του άλλου, ανυπομονούσα για την εμπειρία της γευστικής αρμονίας φαγητού και κρασιού.

Η Κωνσταντίνα Φάκλαρη, γνωστή Ελληνίδα chef, έδωσε στον κατάλογο 17 διαφορετικές συνταγές για να συνδυαστούν με οίνους διαφορετικών οινοποιείων και υψομετρικής ζώνης με αρχή της την γευστική ισορροπία.

Χωρίς να υποβαθμίζουμε τις ταβέρνες και τις ψησταριές ή κάθε οινομαγειρείο, αφού κι αυτά επιτελούν τον ρόλο τους, κάθε τέχνη αποζητά τον χώρο της.  Η παράδοση στο φαγητό κι επιπλέον ένας λόγος για τον Έλληνα (με έντονες μνήμες από σπιτικό φαγητό) τον κάνει απαιτητικό και δύσκολα μπορεί να αποδεχτεί τις… περίτεχνες ή και αποδομημένες εκδοχές της Νέας Κουζίνας. Ωστόσο η μαγειρική ως τέχνη έχει τη σοφία να στρογγυλεύει ό,τι παράξενο ενοχλεί τον ουρανίσκο κι ό,τι «οπλίζει» τους γευστικούς κάλυκες. Η μαγειρική τέχνη απελευθερώνει τον άνθρωπο και δυναμώνει τη σκέψη του, όπως άλλωστε και ο πολιτισμός μας είναι πολιτισμός τροφής…

   Συζητώντας με τον Μένιο κατέληξα πως το κρασί σε αυτόν το τόπο το γνωρίζουν καλά οι κάτοικοι και ίσως αυτό να τους κάνει δύσπιστους να χαρακτηρίσουν το «καλό κρασί». Είναι οι πρώτοι δοκιμαστές και από οικογένειες αμπελουργών πολλοί ή κατά παράδοση τεχνίτες του κρασιού και του τσίπουρου επίσης. Μια άλλη αλήθεια είναι αυτή που είπε η Κατερίνα, πως «το κρασί είναι μια ωραία παρέα» και το φαγητό πρέπει να έχει ομοτράπεζους. Έτσι κάπως ξεκινήσαμε το μικρό μας συμπόσιο.

Με πρώτο πιάτο την Φλαμπουρίτσα Στυμφαλίας με chutney φράουλας και αμυγδαλόψυχα δοκιμάσαμε ένα υπέροχο Μοσχοφίλερο ΠΟΠ Μαντινία Τσέλεπου.

Χόρτα τσιγαριστά με τσίλι και χειροποίητο λουκάνικο ήταν το δεύτερο πιάτο και το παντρέψαμε με Ροζέ PEPLO του Κτήματος ΣΚΟΥΡΑ.

Στη συνέχεια, για τρίτο πιάτο ήρε η σαλάτα με δροσερά ντοματίνια, φρέσκο κρεμμυδάκι, κάπαρη και Κατίκι Δομοκού την οποία συνοδεύσαμε με ΔΡΥΟΠΗ Τσέλεπου .

Το τέταρτο πιάτο ήταν το κριθαρότο με ραγού μανιταριών, καπνιστό τυρί και παρμεζάνα με πιπεριές και το συνοδεύσαμε με μια Νεμέα του οινοποιού Όψιμου.

Το κυρίως πιάτο τέλος, ήταν χοιρινό με πουρέ γλυκοπατάτας και σάλτσα λαχανικών και κλείσαμε με ένα κόκκινο κρασί Νεμέας από το κτήμα Μπαϊρακτάρη.

Το κρασί μπορεί να είναι ο πρωταγωνιστής στο τραπέζι, η κουζίνα θα το αναδείξει όμως και το ταίριασμα (food pairing) αποτελεί ένα μεγάλο στοίχημα κάθε φορά.

Η Νεμεάτικη γη αγαπά το Αγιωργίτικο, μια δυναμική ποικιλία που καλλιεργείται στα εδάφη της από τα χαμηλά στα ψηλά, μαζί με πολλές άλλες ελληνικές και ξένες ποικιλίες, λευκές και ερυθρές. Τοπικοί οίνοι Προστατευόμενης Γεωγραφικής Ένδειξης συνθέτουν μια οινική γεωγραφία με πρωτεύοντα το ΠΟΠ κρασί Νεμέας. Το Αγιωργίτικο επιδέχεται παλαίωσης, αγαπά το βαρέλι και «ανοίγει» όσο μένει κλειστό. Η φρεσκάδα των αρωμάτων του από μαύρα φρούτα και οι βελούδινες τανίνες, όσο παλαιώνει, μαλακώνουν και το σώμα του γίνεται πληθωρικό, αποπνέοντας μπαχαρικά, καπνό και σοκολάτα.

Τα περισσότερα οινοποιεία από την αμπελουργική ζώνη Νεμέας βρίσκονται στις οινοθήκες του εστιατορίου.

Μια μικρή αίθουσα που βρίσκεται παραπλεύρως, χρησιμεύει ως κελάρι, θα το παρομοιάζαμε με μοναστηριακό κελί δεδομένου ότι προσφέρεται για ιδιαίτερες και πιο παρεΐστικες κατανύξεις. Δίπλα στις φιάλες και την κιθάρα του Μένιου (λάφυρο της ΡΟΚ θητείας του με τα γκρουπάκια) πίνακες του Σταθόπολου και ησυχία, αυτή που αρέσει στην ωρίμανση του κρασιού και στο μυαλό για περισυλλογή.

Επίλογος

Η πρώτη εντύπωση πάντα μένει. Είναι η πρώτη αλήθεια. Στη δεύτερη ματιά περνούν οι εντυπώσεις. Στην τρίτη, όταν εμπλέκεται η εμπειρία, είναι καταληκτική επιλογή στο αν σ’ αρέσει κάτι ή δεν σ’ αρέσει. Η ζυγαριά μας έκλεισε στο πρώτο σκέλος.

Σαββατοκύριακα και γιορτές μου είπαν ότι θα πρέπει να προγραμματίσουμε αρκετά νωρίς για να κλείσουμε τραπέζι.

Φεύγοντας, βγήκα σε μια πόλη ήσυχη με Χριστουγεννιάτικο ύφος,  μερικούς μόνο διαβάτες και αυτοκίνητα. Η Νεμέα είναι ανήσυχη τα πρωινά, μυστηριώδης τα απογεύματα, μα γαληνεύει τις νύχτες με λυσιμελή οίνο. Η γευσιγνωσία δεν μας ώθησε να ξεφύγουμε από τα όρια. Μηδέν Άγαν και φύγαμε.

Κείμενο, φωτογραφίες Κατερίνα Γραμματικού

Μπορεί επίσης να σας αρέσει...

Μετάβαση στο περιεχόμενο